Dudusiowi… Tata :*<>(:

Czytaliście program wyborczy PiS?

Prawo i Sprawiedliwość jest partią, której program i działania oparte są o następujące założenia:

• Zwiększenie ingerencji Państwa w Gospodarkę - cecha lewicowa (PZPR, NSDAP)

Ø kontrolowanie strategicznych gałęzi przemysłu,

Ø opóźnianie i spowalnianie prywatyzacji,

Ø zwiększenie osłon socjalnych,

Ø wspieranie związków zawodowych,

Ø polityczny wpływ na zarządy spółek prywatnych,

• Zwiększenie ingerencji Państwa w życie Obywateli - cecha lewicowa (PZPR, NSDAP)

Ø karanie więzieniem ludzi korzystających z metody invitro,

Ø bojkot mniejszości etnicznych i seksualnych

Ø bojkot dialogu w sprawie legalizacji miękkich narkotyków

Ø bojkot poglądów religijnych odmiennych od tych propagowanych przez partie

Ø wspieranie nieudaczników o leni kosztem ludzi, którzy ciężką praca do czegoś doszli (tzw. wyrównywanie szans)

• Zwiększenie ingerencji Państwa w Kulturę - cecha lewicowa (PZPR, NSDAP)

Ø kreowanie przez media publiczne Jarosława Kaczyńskiego, jako jednostki wodzowskiej

Ø nieobiektywne przedstawianie spraw nieprzychylnych PiSowi w mediach publicznych

Ø  forma debaty - nie będącej debatą czyli dialogiem - narzuconej przez media publiczne

Ø  IPN będący narzędziem nacisku polityczno społecznego, wojna teczkowa

• Odwoływanie się do wielkości historycznej narody Polskiego - cecha narodowo socjalistyczna, faszyzująca (NSDAP)

Ø  rozpamiętywanie historii

Ø  wyciąganie brudów z przeszłości

Ø  podważanie osiągnięć z okresu poprzedniego ustroju

Ø  umacnianie mitu potęgi lokalnej

Ø  fobia narodowa - tutaj skierowana przeciw Niemcom i Rosjanom

Największym osiągnięciem Jarosława Kaczyńskiego jest stworzenie najbardziej lewicowej partii od czasu PZPRu i wmówienie wyborcom, że Patria ta walczy z postkomuną. Tak więc PiS jest z zasady ugrupowaniem politycznym opartym na kłamstwie!!!

Nawet, jeśli Komorowski nie jest Twoim wymarzonym kandydatem to idź na niego zagłosować, by nie dostać po 4lipca Polski rządzonej przez ugrupowanie oparte na zakłamaniu, obłudzie i fobiach wszelakich.

Wreszcie po wielu tygodniach oczekiwań zakupiłem drugi krążek Harfiarki Barbary Karlik zatytułowany Karczma Niedokończonych Opowieści. Sam zakup poprzedziło wysłuchanie koncertu promującego  publikację. Jak zwykle było magicznie. Wprawdzie tym razem Harfiarka ograniczyła się jedynie do utworów które znalazły się na płycie oraz dwóch bonusów które z pewnych przyczyn nie mogły się na niej znaleźć jednak w żadnym stopniu nie umniejszyło to jakości koncertu.
Wracając do płyty, to muszę przyznać, że utwory, które się na niej znalazły doskonale ukazują jak wszechstronnym i ciekawym instrumentem jest Celtycka Harfa Cláirseach. Każdy z nich jest jak sugeruje tytuł osobną opowieścią i pokazuje nam tak instrument jak i talent Basi od innej strony.
Pierwszy utwór jest w zasadzie niesamowicie klimatycznym prologiem. Kolejne ballady niespiesznie i nieco nostalgicznie prowadzą nas przez irlandzką opowieść o miłości, rozmowę z morzem czy kołysankę wyjętą z Arturiańskich Mitów. Pieśni te zachwycają spokojem i skłaniają do przemyśleń jakby zatrzymywały czas. Na szczególną uwagę zasługuje w tym gronie „Modlitwa Morza”, która zaskakuje głębią ukrytą w pozornie prostym tekście dowodząc wielkiej wrażliwości i mądrości autorki.
Z tej jakże miłej zadumy wyrywa nas lekka i wesoła ballada o tym jak to dobrze być hobbitem, która u każdych małżonków wywoła uśmiech, a narzeczonych może skłoni do pewnych odkrywczych przemyśleń. Biorąc pod uwagę poprzednie utwory „Jak dobrze być Hobbitem” zaskakuje żywą melodią i czarującym zawadiackim wykonaniem. W podobnym klimacie utrzymana jest „Piękna i Młoda” czarująca swoją dwuznacznością i lekkością, szybko wpada w ucho - złapałem się na mruczeniu jej melodii przy różnych okazjach - przekonując, że kobietom Pięknym nie należy ufać. Poprzedzająca ją „Kołysanka Boga Lira” podobnie jak wcześniejsza kołysanka z repertuaru Gwen Knighton mają w sobie coś takiego, że chce się je puszczać małym dzieciom wiedząc, że sprowadzą one dobry sen.
Na osobny akapit zasługuje „Uwodzenie”, które choć spokojne to aż kipi pasją i emocjami. Ten utwór naprawdę uwodzi, sprowadzając myśli pełne żaru i pożądania. Niewiele zdążyło mi się słyszeć ballad tak sugestywnie przekazujących i oddziałujących na emocje. Zupełnie jakby ktoś skondensował ognisty romans - spotkanie, poznanie, zbliżenie i ekstazę - w minucie i trzydziestu jeden sekundach muzycznej orgii. Coś absolutnie doskonałego.
Na płytę dostało się trzynaście utworów. Każdy z nich jest inny, każdy jest osobną opowieścią, która skłania do przemyśleń, uczy lub bawi. Powyżej opisałem te które wywarły na mnie największe wrażenie jednak każdy z nich zasługuje na uwagę.
Po mimo całej masy zachwytów płyta ma jednak pewne wady. Basia jako osoba która kształciła się w śpiewie operowym ma tendencje do „zoperowiania” niektórych utworów lub ich fragmentów, co w moim odczuciu nie zawsze pasuje do charakteru instrumentu. Szczęśliwie jest tego zdecydowanie mniej niż na poprzedniej płycie, co w połączeniu z różnorodnością utworów oraz dużo przyjemniejszym odbiorem ogólnym płyty pokazuje, że Harfiarka rozwija się w tempie ekspresowym.
Ponadto mam nadzieję, że zgodnie z zapowiedziami autorki na kolejnych płytach znajdą się aranżacje z instrumentami towarzyszącymi gdyż kilka utworów aż się prosi o smyczki czy gitarę.
Podsumowując „Karczma Niedokończonych Opowieści” to - mimo drobiazgów, które pozostają kwestią gustu - czterdzieści pięć minut doskonalej muzycznej uczty która zadowoli tak osoby zaznajomione z twórczości Basi jak i te które dopiero poznają Harfiarkę.

STENOGRAMY

Chociaż Warta może wylać
O powodzi juz nie słychać
Teraz w mediach Stenogramy
Ku uciesze Leszka Mamy
Nic nie mówią, nie otwarcie
Że na lądowanie miał syn parcie
Jarek z Rady się wymyka
Czym uderza Bronka z Byka
Całej Polsce pokazuje
Jakie z Platformerów zbóje
Co obywatelom chcą zabronić
Samodzielnie prawdę gonić
Tak, więc rząd srodze zgromiony
Zapis rozmów dał skruszony
Wszyscy śledzą pilnie tekst
Chcą sensacji, a tu kleks
Bo z zapisu nie wynika
Czemu zginał Pan Kurtyka
Oraz inni, których w obroty
Wziął Prezydent tej soboty
W mediach stada specjalistów
Obiektywnych, nie turpistów
Chcących ludziom wytłumaczyć
Na co trzeba tutaj baczyć
Nie sensacji tylko szukać
Ale w czoło się popukać
I zostawić spraw badanie
Ludziom, co się znają na niej
A nie tylko wróżą z fusów
Skrzydlatego autobusu
Co miał pecha
Wioząc Lecha
Zahaczywszy wpierw o brzozę
Spaść i zabić biedą kozę
Co się pasła przy lotnisku
Na czarownym wrzosowisku
O niej jednak nikt nie pisze
Na jej temat mamy cisze
Tym akcentem wielce smutnym
Chcę pokazać ludziom butnym
Dajcie sobie na wstrzymanie
A tej sprawy wyjaśnianie
Pozostawcie specjalistom
A nie politycznym-glistom

Wiem, że technicznie nie jest to twór doskonały, ale dopadł mnie ogólny wkurw na polityków i dziennikarzy którzy zamiast pozwolić prowadzić śledztwo ludziom, którzy się na tym znają sami snują domysły i niepotrzebnie spekulują przypinając sobie metkę bojowników prawdy. Chuja tam prawda!! Jak się na czymś nie znam to siedzę na dupie i czekam co powiedzą eksperci, a nie snuje się jak smród po gaciach i zbijam polityczny kapitał tudzież podbijam oglądalność żerując na ludzkiej tragedii i do tego obłudnie twierdząc, że robie to w imię prawdy czy tzw. Interesów zwykłych ludzi!!
Normalnie szlag mnie trafia!!

*** *** ***

*24% ankietowanych naprawdę wierzyło, że stenogramy jednoznacznie wyjaśnią przyczyny katastrofy. Kurde mieszkam w kraju w którym niemal co czwarty obywatel to DEBIL!!!!!

Zjadłszy zawczasu swój mózg rdzą przeżarty
Rozważam nieśpiesznie lekkość bytu
Spacerującą meandrami spaczonej świadomości
Balansującą rozpaczliwie na skraju światów
W chwili wahania chwytającą krawędź
Jak brzytwa ostrą
Na której słowo Szaleństwo wypisano szkarłatem

Wykuwszy chwilę później swe oczy wypełnione nostalgią
Spoglądam leniwie na abstrakcyjność świata
To monochromatycznie zapadającego się w sobie
To niczym kwiat skąpany w barwach rozkwitającego
By zaraz dać się zniszczyć tym co spoglądają inaczej
Niż świat
Szeol z utęsknieniem czeka na takich jak oni

Oddawszy jakiś czas temu swe uszy tym którzy słuchać nie potrafią
Łudzę się, że nie jestem taki jak oni
Przysłuchuje się kłótniom, potyczkom i swarom
Rozważam znaczenie honoru, godności i dumy
Pustych słów, delikatnych i miękkich
Niczym papier w klozecie
Spłukany w niepamięć kanałów po tym jak się go użyje

Z każdym kolejnym krokiem z wolna zbliżam się do celu
Taplając się radośnie w ludzkiej ignorancji
Na zakręcie niebycia chwytam palcami przestrzeń
Bo to w szaleństwie jest metoda
A na tym pięknym świecie szaleńcy są coś warci
Gdyż tylko im jest dane
Zrozumieć lekkość bytu - rozpostrzeć wolno skrzydła

Oto wynik przepracowania, stresu, permanentnego niedospania i wielu innych czynników. Poza tym…to dzięki, że jesteście, długo Was szukałem. To dzięki wam świat wokół mnie jest jaki jest, a ja jestem do niego zdystansowany na tyle aby móc pisać takie bzdety jak to powyżej. Dobra na dziś koniec sentymentów…zmykam spać :)<>(:

Do czytania tego komiksu zabierałem się z obawą. Bałem się, że wszystko, co słyszałem na jego temat sprawi, że będę miał wygórowane wymagania i w efekcie się rozczaruje. Pierwsze pobieżne przekartkowanie wywołało pozytywne odczucia. Ładna fotorealistyczna kreska, elegancki kredowy papier, a wszystko to zamknięte w twardej niemal pancernej oprawie. Wiedząc jak nierozważne jest ocenianie książki po okładce i komiksu po kresce zabrałem się za czytanie.
Opisana przez autorów historia zabiera nas w wyprawę po dziejach uniwersum Marvela. Obserwujemy wydarzenia od momentu pojawienia się pierwszego Human Torcha do pojedynku Spider Mana z Grean Goblinem i śmierci Gwen Stracy. W międzyczasie jesteśmy świadkami pojawienia się Namora w Nowym Yorku, walki Kapitana Ameryki z Niemcami, powstania i działalności Avengers czy ujawnienia się mutantów i powstania X-men.
Najważniejsze jest jednak, że w historii tej uczestniczymy obserwując poczynania zwykłego człowieka, pozbawionego jakichkolwiek nadludzkich mocy i niebędącego superbohaterem. Bill Sheldon jest zwykłym fotoreporterem, który patrzy na świat zmieniający się na jego oczach. Świat, w którym dotychczas będąc Amerykaninem było się obywatelem najpotężniejszego kraju świata bezpiecznym w swoim idealnym państwie. Pojawienie się nadludzi wszystko zmieniło. Najpierw była ignorancja i próby logicznego wytłumaczenia. Potem strach i wściekłość. Gdy okazało się jednak, że Cudowni potrafią coś więcej niż tylko niszczyć pojawiła się sympatia, a zaraz po niej uwielbienie. Niestety zwykle nie trwały one długo.
Autorzy bardzo umiejętnie prowadzą nas przez historię uniwersum i dokonują głębokiej i spójnej analizy reakcji społeczeństwa na novum jakim są nadludzie. Pokazują w sposób ciekawy i zajmujący jak ludzie reagują na inność i nadludzkie moce. Bohaterowie są na oczach Bila to gloryfikowani to opluwani. Gdy są potrzebni ludzie ich kochają, gdy bohaterowie cierpią, gdy umierają nikt ich nie wspiera.
Spoglądając choćby na historię Europy można bez trudu zauważyć, że społeczeństwo obawia się tego, czego nie rozumie i nie jest w stanie kontrolować. Tutaj moce superhohaterów stały się katalizatorem pokazującym, że dopóki nadludzie robią to, czego się od nich oczekuje to wszystko jest w porządku. Jak tylko pozwalają sobie na odstępstwa i wyjście poza wyznaczone im ramy są piętnowani, a ich zasługi umniejszane. Pewnego rodzaju podsumowaniem wątku dotyczącego tolerancji wobec nadludzi jest wypowiedź głównego bohatera, który wychodząc z domu w trakcie drugiej „wizyty” Galactusa odpowiada sąsiadowi, że zapewne Fantastic 4 lub Avengers znowu ich uratują, a w nagrodę zostaną po raz kolejny przez społeczeństwo solidnie kopnięci w dupę. Scena ta bardzo dobitnie ukazuje, że ludzkość akceptuje nadludzi tylko wówczas, gdy ma nad nimi, choć pozorną kontrolę. Nawet wówczas tej akceptacji towarzyszy jednak strach.
Punktem kulminacyjnym obaw związanych z nadludźmi jest pojawienie się Mutantów. O ile suerbohaterowie są przez społeczeństwo względnie akceptowani to mutanci są chorobą. Przedstawiani przez prasę i media, jako kolejny stopień w ewolucji wywołują strach „zwykłych” ludzi. Sprawia to, że obywatele chętnie wierzą w głoszone przez fanatyków pokroju Bolivara Traska teorie o przyszłości, w której ludzkość jest zniewolona przez Homo Superior. Strach przed nieznanym jest tak wielki, że nawet zafascynowany superbohaterami Bill nie wie, co ma myśleć o mutantach.
Przez całą opowieść towarzyszą nam przemyślenia głównego bohatera. Jego wątpliwości, wewnętrzne monologi, które są jednocześnie próbą uporządkowania tego wszystkiego, co się wokół dzieje jak i zrozumienia zachowań ludzi wobec superbohaterów. Przy okazji jesteśmy też świadkami zmian, jakie zachodzą w samym Sheldonie. Niesamowite jest to jak postać ta rozwija się i przez całą opowieść. Nadaje to komiksowi głębi. Dzięki temu jeszcze bardziej jesteśmy świadomi tego jak bardzo „Cudowni” oddziaływają na otaczający ich świat.
Bardzo podobało mi się, że po mimo bardzo poważnej tematyki publikacja ta jest pełna akcji i błyskotliwego cynicznego humoru. Przez życie Bila przewinęły się, bowiem takie postacie jak J.J. Jemyson, Peter Parker, Bucky, Nick Fury czy Dany Ketch (cudowny motyw) co sprawia, że uważny czytelnik odnajdzie masę smaczków dotyczących znanych postać z uniwersum. Co ciekawe kilku zabawnych sytuacji autorzy nie mogli być świadomi, bo gdy komiks powstawał nie wiedzieli jak rozwinięte zostaną pewne watki w uniwersum - jak choćby to, kto będzie Kapitanem Ameryką po śmierci Rogersa.
Na osobny akapit zasługują dołączone na końcu publikacji artykuły prasowe. Jeśli w jakimś momencie na stronach komiksu pojawiają się ujęcia gazet z artykułami dotyczącymi superbohaterów to możecie być pewni, że znajdziecie je w czytelnej formie na końcu tomu. Autorzy włożyli bardzo dużo pracy w oddanie ich klimatu i moim zdaniem wyszło im doskonale. Choć nie jestem specjalistą od codziennej prasy amerykańskiej to musze przyznać, że czytając artykuły faktycznie miałem odczucie obcowania z czymś z epoki.
Jak wspomniałem na samym początku komiks charakteryzuje się piękną fotorealistyczna kreską, a wydawca - Mucha Komiks - jak zwykle postarał się o doskonały papier i bardzo wysokiej jakości wydanie dzięki czemu możemy mieć pewność, że publikacja nie rozpadnie się nawet przy częstym czytaniu.
Gdy po kilku godzinach skończyłem czytać stwierdziłem, że nigdy dotąd nie miałem do czynienia z tak dobrym i ambitnym komiksem ze stajni Marvela. Jestem wielkim fanem tego uniwersum jednak zwykle nie spodziewałem się po nim jakiejś większej głębi a tylko przyjemnej rozrywki. Marvels są doskonałym przykładem, że można napisać komiks, którego lektura jest jednocześnie doskonałą zabawą jak i skłaniającym do przemyśleń i refleksji dziełem nieustępującym pola żadnemu innemu medium.
Za jedyna wadę komiksu można uznać jego cenę. Jeśli jednak lubicie ambitne pozycje to gwarantuje, że każdy z tych 99zł okaże się wydatkiem, którego nie będziecie żałować.

Podział na klasy jest aż nadto widoczny:

MAMA – Solider – Twardziel z zasobnikami pełnymi Mleka, którym konieczne jest ostrzeliwanie małego brzdąca (opcjonalnie może być doskonałym operatorem ciężkiej butelki z mlekiem). Posiadła w stopniu mistrzowskim takie skile jak przewijanie i przebieranie czy kąpiel. Jest niesamowicie odporna na dźwięki wysokiej częstotliwości jak i ataki biologiczno chemiczne. Typowy Tank. Przyjmuje na siebie główny impet ataku Dziecka i w krytycznej sytuacji jest w stanie przetrwać go samotnie, ale wiąże się to zwykle dużym uszczerbkiem na zdrowiu psychicznym, co skutkuje nękaniem dziecka w późniejszych latach (zwanym potocznie syndromem nie odciętej pępowiny).

TATA – Support  Officer – Jednostka wsparcia operująca w stałym kontakcie z Soliderem. Zapewnia jej zapasy pożywienia i wody. Wykonuje działania pomocnicze jak sprzątanie domu czy mycie naczyń. Czasem nawet gotuje. Zwykle jednak jego zadania polegają na wspieraniu Tanka przy działaniach bezpośrednio przy dziecku – asystowaniu przy kąpieli czy pomoc przy karmieniu bądź przewijaniu. Tata potrafi operować ciężką butelka z mlekiem, ale robi to gorzej od Solidera. Posiada bardzo wysoki poziom skila prowadzenia wózka.

Niestety w oddziałach o słabym morale i luźnej dyscyplinie spotyka się Support Officerów, którzy sprzeniewierzają się obowiązkom i próbują się od nich uchylić zwykle spotykając się z innymi SO i knując przy piwie bądź oglądając w telewizji mecze…też przy piwie.

BABCIA – Medic – Doświadczony weteran, który z niejednym dzieckiem sobie poradził. Zwykle pełna dobrych rad i celnych wskazówek. Ma zdolności wykraczające poza racjonalne rozumowanie. Potrafi uspokajać dziecko dotykiem, warzyć dziwne mikstury czy kojąco wpływać na sytuacje stresowe w zespole. Ma dużą wprawę w operowaniu CBzM i w razie potrzeby może zastępować SO w działaniach pomocniczych.

Należy jednak zauważyć, że jest to najbardziej niejednoznaczna postać w całej „Grze”. Potrafi, bowiem przybrać postać straszliwej Teściowej, zwanej też ironicznie Mamusią. W tej formie ujawnia się skryta chęć do przejęcia wszystkich ról i zdominowania gry. Stara się wówczas odsunąć pozostałych graczy od dziecka lub też sabotuje prace zespołu poprzez udzielanie rad utrudniających pracę.

DZIADZIUŚ – Sniper – zwykle przyczajony obserwuje dziecko by w chwili zagrożenia jednym zdecydowanym wzięciem go w ramiona zażegnać niebezpieczeństwo. Podobnie jak Medic ma zdolność uspokajającego dotyku. Dodatkowo jego specjalnością jest zdolność przywoływania wsparcia z powietrza. Zrzuty zawierają zwykle dodatkowe zabawki i gadżeciki dla maleństwa. Podobnie jak SO potrafi pilotować wózek jednak, gdy to prowadzi pęcznieje z dumy tak bardzo, że może stracić kontrole nad pojazdem i zjechać na manowce. Niska odporność na ultradźwięki oraz ataki Bio-Chem czynią z niego jednostkę raczej nie używana w starciach bezpośrednich jak karmienie czy przewijanie.

Wersja znana, jako teściu vel Tatuś występuję bardzo rzadko. Jeśli już to zwykle celem ich ataków jest Support Officer. Częstokroć jego obecność w takiej formie działa na zasadzie Oficera Politycznego i znacząco podnosi morale.

RODZEŃSTWO RODZICÓW – Enginer – grupa odpowiedzialna za chwilowe wspieranie jednostek głównych oraz zapewnianie wsparcia logistycznego w postaci cięższych zabawek i skomplikowanego sprzętu. Od biedy są w stanie chwilowo zastępować SO ale Soliderzy wola ich nie angażować w działania wsparcia. Niska odporność na stres oraz ataki Bio-Chem sprawiają, że łatwo ich przy takich działaniach stracić.

ZNAJOMI RODZICÓW – Fresh Meat – Statyści używani głównie, jako tarcze strzelnicze dla dziecka. Mało odporni na ultradźwieki oraz pozostałe wyposażenie ofensywne Dziecka zwykle padają przy pierwszym starciu.

DZIECKO – Da Bad Guy/Girll, Da Target – Jest to nasz główny cel i jednocześnie pierwszy przeciwnik. Po mimo niewielkich rozmiarów potrafi być niezwykle niebezpieczny. Pod płaszczykiem słodkiej minki i wielkich szklistych oczków kryje zabójczy arsenał. Atak ultradźwiękowy, który zwykle udaje się stłumić celną serią mleka to nic w porównaniu z chemiczną bomba, jaką ta słodka bestyjka potrafi wystrzelić w pieluchę. Jakby tego było mało niektóre osobniki lubują się w zastawianiu zasadzek. Kiedy nieświadomy niczego Solider rozbraja zaległa w pieluszce kupę zostaje potraktowany atakiem chemicznym w postaci kolejnej kupki tudzież celnego strumienia moczu.

]]> http://avalanhe.alterblog.pl/?feed=rss2&p=53 http://avalanhe.alterblog.pl/?p=52 http://avalanhe.alterblog.pl/?p=52#comments Thu, 18 Feb 2010 10:51:01 +0000 Duncan http://avalanhe.alterblog.pl/?p=52 Zatrzymany w ciszy nietrwania
Przeglądam stare czarnobiałe zdjęcia
Zamrożone na papierze wspomnienia
W pół zdania urwane myśli
Świat huczy wokół ogromem doznań
Zamykam oczy
Starając się wsłuchać w świata serca bicie
W ciszy nietrwania
W braku słów
Bezsens sensu
Z otaczającego wyłania się gwaru
Pozorny porządek jawi się jako maska
Noszona na twarzy przez chaos
I tylko stare czarnobiałe zdjęcia
Można ułożyć w porządku…

Zawsze piszę na opak.
Dużo mam ostatnio do zrobienia. Czasem za dużo…ale wbrew temu co widać powyżej jestem szczęśliwy jak nigdy.
Ja po prostu tak na opak czasem wyrażam to co w sercu noszę.

Spotkanie 2.
Witam znowu. Oczywiście. Niech Pan rozłoży swój sprzęt, a ja naleję wody. Też pan chce? Rozumiem. Już mogę mówić. Dobrze. Z tego, co pamiętam skończyliśmy na śmierci. Wypada więc kontynuować historie od tego momentu.
Dwa tygodnie po wypadku zaczęły się wakacje. Bliźniaczki bardzo przeżyły śmierć ojca. Z tego, co wiem kilka miesięcy spędziły w zakładzie zamkniętym i wciąż boją się otwartych zbiorników wodnych. W trakcie wakacji po raz pierwszy rozmawiałem z Laurą we śnie. Owszem wcześniej śniło mi się, że ją ratowałem czy, że spacerowaliśmy wspólnie, ale nigdy nie rozmawialiśmy. Powiedziała mi wtedy, że jestem niezwykły. Twierdziła, że podobnie jak ona potrafię wkradać się w sny innych ludzi. Pamiętając o wydarzeniach powiązanych z innymi moimi snami uznałem, że mówi prawdę. Bo w zasadzie, dlaczego nie. Czułem się wtedy taki ważny, taki wyjątkowy. No, bo przecież, jakie dziecko nie chce być superbohaterem. Każde chce. Prawda? W każdym bądź razie ja chciałem. I to bardzo. W dodatku ona przestała mnie ignorować. Rozumie pan? ONA. Moja wyśniona dziewczyna.
Przez wakacje śniłem wraz z nią tak, co dwa trzy dni. Spędzaliśmy wspólnie czas, chodziliśmy po lesie. Miałem wtedy dziesięć lat. Zastanawia mnie jedna rzecz. W tych snach zwierzęta bały się Laury, kwiaty więdły, gdy próbowała je zerwać. Teraz pamiętam to bardzo wyraźnie. Dlaczego wówczas nie zwróciłem na to uwagi? Nie wiem. Chyba za bardzo ją kochałem, aby przejmować się takimi błahostkami.
Za każdym razem sen kończył się w głowie innego dziecka. Niektóre z nich znałem innych nie. Pamiętam, że wnikanie w cudze sny nie przychodziło mi tak łatwo, gdy byłem z Laurą. Jakby rzeczywistość wokół gęstniała chcąc mnie zatrzymać. Może w takiej sytuacji każdy odruchowo się broni, może wyczuwa złe intencje. Tak teraz wiem, że jej zamiary były złe. Wtedy bardzo chciałem wierzyć, że to, co robi nie jest prawdziwe, że nikomu nie działa się krzywda.
Gdy rozpoczął się rok szkolny przeniesiono nas do nowo wybudowanej, nowocześniejszej i lepiej wyposażonej szkoły. Z tego też powodu utworzono nowe klasy. Byłem spokojny, Laura kilka tygodni wcześniej powiedziała mi, że będziemy w jednej klasie. Gdy w pierwszy dzień wszedłem do nowej szkoły widziałem tych, w których snach gościłem. Poznali mnie. Cieszyli się na mój widok. Mówili, że są moimi przyjaciółmi. Tak jak obiecali Laurze. Jednak, gdy nie widzieli, gdy myśleli, że nie patrzę, dostrzegałem w ich oczach strach, przerażenie i odrazę. Myśleli, że nie zauważam, że udają. Myśleli, że nawet, jeśli to widzę to mi to nie przeszkadza. Tak jak nie przeszkadzało Laurze.
Ja też udawałem. Grałem swoją rolę chłopaka Laury, mojej wymarzonej dziewczyny. Wszystko było tak jak chciała. Wszyscy ją wielbili, wszyscy ją lubili. Czasem ktoś się zbuntował, a wtedy wieczorem odwiedzaliśmy go z razem. Ja zwykle tylko stałem w cieniu, ona rozmawiała, poniżała i biła. Następnego dnia buntownik czy buntowniczka witali nas przyjaznym uśmiechem i pustymi, zniewolonymi oczyma. Starałem się nie myśleć o tym jak o czymś realnym. Miałem po prostu sny. Bardzo chciałem wierzyć, że tylko ja śniłem je każdej z tych nocy.
Tak się to toczyło. Muszę przyznać, że z czasem zacząłem się do tego przyzwyczajać. Byłem chłopakiem dziewczyny, która pomimo młodego wieku trzęsła całą podstawówką. Nie mogę powiedzieć, że byłem nieszczęśliwy, że cierpiałem. To nie tak. Po prostu gdzieś tam na dnie czułem, że coś nie jest tak jak powinno. Mały cichy głosik w głowie szeptał mi czasami, że nie tego naprawdę pragnę. Wydaje mi się, że Laura zawsze o tym wiedziała. Czasem, bowiem bawiła się mną, moim uczuciem. Gdy głos był silniejszy brała mnie na dystans. Jakby czuła mój opór. W takie dni byłem bardzo boleśnie świadomy, iż pomimo tego, że wszyscy mnie lubili to nie miałem nikogo poza Nią.
Tak było do czasu, gdy na początku piątej klasy poznałem Klarę. Pojawiła się jakby znikąd. Miała krótkie niemal białe włosy, wielkie zielone oczy i nosiła kontrastujące z jej drobna sylwetką okute blachą ciężkie buciory. Miała ostry charakter i coś niesamowicie wyzywającego w spojrzeniu. Pierwszy raz, gdy ją spotkałem wpadliśmy na siebie na korytarzu. Odepchnęła mnie od siebie i wyzwała od najgorszych po czym zniknęła w tłumie. Od tego czasu coraz częściej przyłapywałem się na tym, że ją obserwuję. Na przerwach, w trakcie wolnych godzin w świetlicy, po lekcjach, gdy szła do domu. Oczywiście moje zainteresowanie Klarą nie uszło uwadze Laury. Nie wiem czy sama to zauważyła czy doniósł jej któryś z jej niewolników. W każdym bądź razie kazała mi się od niej odwalić. Jednak zanim to zrobiła próbowała oczywiście odwiedzić Klarę we śnie. Wiem, bo też próbowałem. Nie udało się nam. O ile Laurę doprowadziło to do furii mnie to zainteresowało. Klara musiała coś wyczuć. Gdy następnego dnia wracałem ze szkoły czekała na mnie i zaczęła iść obok. Kazała nam się odpierdolić, bo pożałujemy. Nigdy nie zapomnę jej miny, kiedy spytałem czy nie zechce wyjść ze mną na jakiś sok czy coś takiego. Ledwo udało się jej ukryć rumieniec. Gdy się opanowała stwierdziła, że sok jest dla dzieci. Kupiliśmy, zatem cole i jakieś chipsy i poszliśmy do parku na jezioro. Gadaliśmy o wszystkim i o niczym, opowiadałem jej o szkole o mieście. Bardzo ją to interesowało, ponieważ przeprowadziła się tu dopiero kilka tygodni temu i jeszcze nikogo nie znała. Po jakimś czasie zadzwoniła jej mama i Klara musiała wracać do domu. Okazało się, że mieszka niedaleko mnie, więc odprowadziłem ją i poszedłem do siebie.
Czy moi rodzice się o mnie nie martwili? Nie wiem. Szczerze mówiąc byli zbyt zarobieni, aby zwracać na mnie uwagę. Wracali do domu późno, więc mogłem po szkole nie spieszyć się do domu.
W trakcie następnych tygodni często spotykałem się z Klarą. Czułem się przy niej taki spokojny i szczęśliwy. Było to coś zupełnie innego od tego, co czułem przy Laurze. Chociaż nie. To było raczej to co czułem gdy pierwszego dnia zobaczyłem Laurę. Tyle tylko, że po jakimś czasie moje przywiązanie do niej zaczęło wynikać z faktu, iż nie mam nikogo poza nią. Klara natomiast do niczego mnie nie zmuszała. Ja po prostu chciałem przebywać w jej towarzystwie. To chyba nieco żałosne, ale dopiero wtedy zdałem sobie sprawę z tych wszystkich ograniczeń, jakie narzucała na mnie Laura. Przy Klarze nie musiałem zawsze być wyprostowany, mogłem pociągnąć nosem, gdy miałem katar, a konkurs bekania po opiciu się napojem gazowanym był naprawdę zabawny, a nie niestosowny. Wtedy do mnie dotarło. Laura nie była dzieckiem. Ona była dorosła. Tylko wyglądała jak dziecko. Nie wiem jak tego dokonała. Zresztą nigdy specjalnie nie interesowałem się jak wchodzi do cudzych snów. Wiedziałem, że to potrafi tak jak teraz wiedziałem, że odkryłem prawdę. Wtedy zrozumiałem, że muszę ochronić Klarę. Pozwoliła mi wejść do swoich snów. Wtedy po raz pierwszy ją pocałowałem. Rocznikowo miałem już dwanaście lat, to było krótko po sylwestrze. Okazało się, że każdej nocy Laura napierała na sny Klary. Napierała z siłą i furią, o jaką mimo, wszystko nie zdołałbym jej posądzić.
Następnego dnia był poniedziałek. W szkole podeszła do nas Laura w asyście swojej świty. Powiedziała, że dla niej już nie istnieje. Było to jak zdjęcie uroku. W jednej chwili dopadł mnie ogrom krzywdy, którą wyrządziliśmy wspólnie innym dzieciom. Utonąłbym w tej fali bólu gdyby nie Klara, która chwyciła mnie za rękę. Pamiętam tylko, że mierzyły się wtedy spojrzeniami, ale żadna z nich nie odezwała się już słowem. Tej nocy Laura rozpoczęła kolejny atak na sen Klary. Każdej kolejnej trwały następne. Gdy co dzień mijaliśmy się w szkole jej drwiące spojrzenie pytało jak długo jeszcze wytrzymam. Co noc budziłem się coraz bardziej zmęczony. Po trzech tygodniach zaczęły się krwotoki. Najpierw niewielkie z nosa. Potem bardziej obfite. Rodzice byli przerażeni. Lekarze powiedzieli, że to z powodu przemęczenia jednak nikt nie wiedział gdzie mogłem się tak przemęczyć. Mama wzięła urlop. Codziennie przychodziła do mnie Klara. Mimo początkowych oporów polubiły się. Nawet bardzo. Tylko mamę wciąż raziły Klarowe buty. Gdy mój stan się pogorszył Klara powiedziała, że mam odpocząć, że poradzi sobie sama. Nie chciałem, ale bałem się, że jeśli i ja będę chciał przebić się do jej snu to tylko ją osłabię. Kiedy Klara odwiedziła mnie następnego dnia była bardzo zmęczona, ale się uśmiechała. Każdego kolejnego dnia wracała coraz bardziej wyczerpana. Piątej nocy obudził mnie triumfalny śmiech Laury. Miałem bardzo złe przeczucia. Tego dnia Klara nie przyszła. Czułem się już lepiej, więc zadzwoniłem do niej do domu. Nikt nie odebrał. Zadzwoniłem na jej komórkę. Odebrała jej mama. Dowiedziałem się od niej, że wieczorem Klara wyszła z psem na spacer i została potrącona przez samochód. Jest w szpitalu w bardzo ciężkim stanie. Pamiętam, że kiedy się w pospiechu ubierałem jeszcze lekko kręciło mi się w głowie. Mama właśnie wróciła z zakupów i nawet nie musiałem jej namawiać, aby pojechać do szpitala. Kiedy tam dotarliśmy naszym oczom ukazał się straszny widok. Moja dziewczyna miała złamane obie ręce, lewą nogę i strzaskane żebra. Jej mama powiedziała nam, że Klara miała krwotok wewnętrzny. Jej stan był ciężki, ale stabilny. Przez kolejne kilka dni spędzałem przy jej łóżku tyle czasu ile tylko mogłem. Mama przywoziła mnie rano, zostawiała jedzenie i odbierała wieczorem. Klara była bardzo słaba. Z ledwością mówiła. Gdy skończyło mi się zwolnienie wróciłem do szkoły.
Laura czekała na mnie.
No dobrze. Dokończę jutro. Rozumiem, rodzina. Proszę się zdać na Harolda. Odprowadzi Pana do drzwi. Do zobaczenia jutro.

Spotkanie 3.
Witam. Mam nadzieję dziś skończyć. Zdaje sobie oczywiście sprawę z tego, że nie do końca mi pan wierzy. Bo kto by uwierzył w taką opowieść zwłaszcza z ust piętnastolatka. No, ale nie chodzi przecież o to, aby mi pan wierzył. Prawda. Oczywiście. Proszę powiedzieć, kiedy pan będzie gotowy.
Jak już powiedziałem po wypadku Klary Laura czekała na mnie w szkole. Nic nie mówiła. Nie musiała, wyraz jej twarzy wystarczył. Oczywiście zaraz do mnie podeszła i powiedziała jak jest jej niby przykro i czy może jakoś pomóc. Odepchnąłem ją od siebie i powiedziałem, a w zasadzie wywarczałem, że dość już pomogła. Inni uczniowie pomogli jej wstać. Słyszałem za plecami jej przydupasów rzucających wyzwiska i puste groźby. Laura uspokajała wszystkich tłumacząc mnie i twierdząc, że mam prawo do takiej reakcji, że jestem w szoku. Suka. Oczywiście wiedziała, że tym gadaniem tylko umacnia swoją pozycje. Z żalem przyznaje, że świetnie to rozegrała.
Każdego kolejnego dnia na kilka godzin zaglądałem do Klary. Nocami czuwałem w jej snach. W szkole napotykałem tylko mur milczenia i groźnych spojrzeń. Nie było to miłe, ale nie spodziewałem się niczego lepszego. Ci, którzy otwarcie nie stali za Laurą unikali mnie dla świętego spokoju. Mimo wszystko bali się jej. Nauczyciele patrzyli na mnie z litością. Teraz nawet trudno mi powiedzieć czy współczuli mi czy po prostu uważali, że mam nie po kolei w głowie. Nie wiem i szczerze mówiąc ani wtedy ani tym bardziej teraz specjalnie mnie to nie obchodziło. Kolejne noce czuwania przy Klarze. Spokojne noce. Laura się wycofała, a przynajmniej tak się wydawało. Nagle pewnej nocy na ściany snu Klary natarła potworna siła. Uderzenia następowały z różnych kierunków. Musiała odnaleźć innych takich jak my. Tak myślałem wtedy. Prawda była jednak zupełnie inna.
Zwykli ludzie nie mogą wchodzić do cudzych snów. Mogą być jednak przekaźnikami. Do snów mogą wejść jedynie istoty takie jak ja, Laura czy Klara. Nasza podstawowa umiejętnością jest to, że w pewnych specyficznych warunkach potrafimy przypomnieć sobie swoje poprzednie wcielenia. Zwykle przebywamy w uśpieniu. Możemy tak przeżyć całe życie i nie dokonać niczego niezwykłego, możemy wybudzić się częściowo i tak jak Klara dokonywać pewnych rzeczy nieświadomie, w ramach odruchu. Koniec końców możemy tak jak Laura mieć dostęp do niesamowitych możliwości, jakie daje nam liczba żyć, które przeżyliśmy wcześniej. Im więcej żywotów przetrwaliśmy tym potężniejsi jesteśmy.
Laura myślała, że jestem zwykłym nieświadomym. Takich jest dość wielu. Podejrzewam, że bliźniaczki były nieświadomymi, choć trudno powiedzieć, bo nie widziałem ich od czasu, gdy wyjechały. Bliźniaki zawsze są niezwykłe, często dużo potężniejsze od zwykłych przebudzonych. Nic, więc dziwnego, że chciała je wyeliminować. Klara była nieświadoma. Tak, zgadza się. Teraz jest już wzbudzona. Oczywiście, że zdaje sobie sprawę, że wciąż jest w śpiączce. Nie zmienia to faktu, że wciąż jest przy mnie. Ciało jest tylko pewnego rodzaju manifestacją na określonym poziomie egzystencji. Ona jest ponad to.
Wracając jednak do Laury i jej ataku na Klarę. Moja…hmm…była wykorzystała swoich popleczników i za ich pośrednictwem wykonała olbrzymia ilość relatywnie słabych ataków na sen Klary. Skupiłem się na bronieniu mojej dziewczyny. Niestety nie przewidziałem, że to nie ona jest celem. Gdy byłem zajęty Laura zaatakowała, ale nie Klarę, lecz mnie. Wdarła się w mój sen. To nie było nic miłego. Stałem sam w małym ciemnym pokoju. U sufitu wisiała lekko bujająca się żarówka. Jej światło rzucało na ścianę wiecznie ruchome przerażające cienie. Wtedy jeszcze wciąż traktowałem siebie jak dziecko. I odczuwałem tak jak dziecko. Choć bardzo starałem się z tym walczyć to mimo wszystko balem się strasznie. W rogach pokoju coś przemykało za każdym razem, gdy nie sięgało tam wątłe światło żarówki. Wiedziałem jak wejść do cudzego snu jednak nigdy wcześniej nikt nie wszedł do mojego. Nie wiedziałem, co robić. Miotałem się jak dziki, mając w pamięci te wszystkie straszne filmy, w których coś czaiło się za plecami bohatera. Poznaczone głębokimi bruzdami deski skrzypiały głucho. Wydawało mi się, że przez szpary pomiędzy nimi widzę jak coś porusza się pod podłogą. Pot spływał zimną stróżką po moich plecach. Dłonie miałem mokre. Deski skrzypiały coraz głośniej. Wokół narastał dziwny dźwięk. Jakby skrzypiących małych nóżek. Nagle światło zgasło. Przez ciemność pokoju przebiegł obrzydliwy nieludzki śmiech i zapachniało zepsutym mięsem. Czułem wokół siebie jakąś obecność, niewyraźnie widziałem jakieś ruchy w ciemności. Mój oddech był głośny i urwany jak po długim biegu. Laura syciła się moim strachem, karmiła się nim. Gdy już myślałem, że oszaleję w pokoju zapadła nienaturalna cisza. Jak w chwili gdy na moment przed atakiem drapieżnika ofiara spostrzega, że już nie ma szans. Wszystko zwolniło, a pokój eksplodował oślepiającą jasnością. Gdzieś na granicy świadomości usłyszałem krzyk Laury. Po środku stała Klara, uśmiechnęła się do mnie i powiedziała, że mnie kocha, że już wszystko pamięta. Gdy znikała mi z oczu usłyszałem prośbę abym się nie martwił. Przyrzekła, że wróci.
Gdy się obudziłem byłem cały mokry od potu. Następne kilka dni spędziłem w łóżku. Miałem wysoka gorączkę i majaczyłem. Budziłem się. Później dowiedziałem się, że tej nocy, kiedy walczyliśmy z Laurą stan Klary gwałtownie się pogorszył. Miała zapaść i wpadła w śpiączkę. Nie zmartwiły mnie jednak te wieści. Wtedy już wiedziałem, co się stało i co muszę zrobić.
Gdy już wydobrzałem poszedłem do szkoły. Wszyscy, którzy dotąd byli związani z Laura patrzyli na mnie z lekiem. Podejrzewam, że sami nie wiedzieli do końca, z czego się to uczucie brało. Sama Laura była nienaturalnie wręcz spokojna, cały swój strach przelała w wyznawców. Nie poddała się bez walki. Tak się zastanawiam, czy w jakimkolwiek raporcie policyjnym z tego zdarzenia ktokolwiek zadał pytanie skąd dwójka dwunastolatków zna sztuki walki rodem z azjatyckich filmów akcji. Czy ktoś spytał jakim cudem dziecko jest w stanie przebić swoim rówieśnikiem ścianę i walczyć dalej. Podejrzewam, że nikt. Wiem, że nikt.
Wiem też, że gdybym pozwolił Laurze żyć, gdybym okazał litość to prędzej czy później znalazły by się inne dzieci, inni ludzie, którzy doświadczyli by tego samego, co my. Nagięci jej wolą, zastraszeni i zniewoleni. Tak wiem, że za kilkadziesiąt lat ona odrodzi się w innym ciele. Może być pan pewien, że wtedy też ją znajdę. Postaram się być wówczas równie subtelny jak w sześćdziesiątym drugim.
Jak zapewne pan widzi to czego się dopuściłem nie wynikało z zaburzeń psychicznych, agresji, czy lęku. Była to czysta chłodna kalkulacja. Jedna śmierć na moim sumieniu za dobro niezliczonej ilości ludzi. Nie jest to coś, z czego jestem dumny ale chyba tak już po prostu musi być.
O, chyba czas nam kończyć. Tak wiem, że ma Pan jeszcze czas, ale ja już go dla Pana nie mam. Oczywiście, że mogę stąd wyjść. Klara właśnie się obudziła. Chce pan numer do szpitala? Proszę sprawdzić. Spała trzy lata. Tyle samo ile ja czekałem tutaj. Musze przyznać, że było nawet miło. Zresztą, gdyby nie to czego dokonałem w tej placówce chyba nigdy bym Pana nie spotkał.
Widzi Pan. Miałem rację.
Do zobaczenia. Oczywiście, że mnie Pan jeszcze spotka.

Epilog
Jonathan Franklyn MacCook jeden z najbardziej cenionych brytyjskich psychoterapeutów odbył trzy spotkania z piętnastolatkiem, któremu przypisywano wyprowadzenie ponad stu osób z ciężkich i uważanych za nieuleczalne zaburzeń i chorób psychicznych. Chłopiec to od trzech lat przebywał w szpitalu po tym jak na oczach całej szkoły zamordował swoją koleżankę z klasy. David miał wówczas dwanaście lat.
Po tym jak jego rozmówca skończył mówić Dr. MacCook zadzwonił do szpitala i dowiedział się, że Klara Adams zmarła nie wybudziwszy się ze śpiączki. Siedzący naprzeciw niego chłopiec uśmiechnął się, zamknął oczy i odpłynął w głąb swego umysłu. Jego ciało bezwładnie osunęło się na podłogę. Gdy lekarz do niego podbiegł puls był już niemal nie wyczuwalny. Pielęgniarz, którzy był przy chłopcu zaraz po nim starał się go reanimować. Bezskutecznie.
Oficjalna przyczyna zgonu Davida pozostała nie znana. Dr. MacCook w żadnym oficjalnym raporcie nie wspomniał o tym jak wiele nauczył się od dwójki młodych ludzi, którzy przez kolejne kilka miesięcy odwiedzali go wieczorami… gdy śnił.

kOOOnieC…